Creative Writings

Terras – Hem x Haar – 6

Zij

Na de hele dag geld te hebben uitgegeven in Amsterdam en spullen heb gekocht die ik waarschijnlijk niet nodig heb, maar gewoon leuk vind zit ik met de meiden gezellig op een terrasje op het Leidseplein na te genieten van de dag. Ik kan zo genieten van de stadsgeluiden om mij heen, het geluid van de trams, de mensen om me heen, dansers op het plein, zigeuners die rozen verkopen voor 5 euro of een foto willen maken die ik soms moeilijk kan afwimpelen dat ik soms met tig rozen en foto’s thuis kom en tig briefjes van 5 euro lichter.

Vriendin Barbara biedt mij een sigaret aan en terwijl ik weiger vraagt ze hoe het met mij gaat. Ik bevestig het met een knik.  “Je kan altijd met me praten he?” “Dat weet ik Bar, dank je.”

Mijn blije vriendin Sharon begint als een bezetene op te staan en te zwaaien. “Heeeeeeyy!! Joehoe !!!! Heeeeey!!!!” Soms vraag ik me af hoe zij altijd zo blij kan zijn. Heerlijk als dat kan. Ik zie dat ze naar een groep mannen aan het roepen en zwaaien is. Een van ze komt naar haar toe lopen. Samen staan ze te praten en nodigt ze hem en zijn vrienden uit om bij ons te komen zitten in het zonnetje. Bar die naast me zit en giechelt en mij aanstoot. Ik kijk haar verwarrend aan en zie opeens dat jij daar ook bij staat. Slik. Iets van warmte giert door mijn lijf wat Bar duidelijk is opgemerkt. Ik kijk haar waarschuwend aan waarop ze plagerig haar tong uitsteekt. Ze heeft het door. Shit.

De drankjes gaan er als water door heen. Sharon die nooit stil kan zitten en dus altijd iets wilt doen vraagt wie vanavond mee wilt gaan naar een club waar ze ons allemaal op de gastenlijst kan zetten. Vanwege mijn beginnende hoofdpijn twijfel ik om mee te gaan. Beetje teveel alcohol op. Uiteindelijk geef ik aan dat ik dit keer pass en begin op te staan. Rustig pak ik mijn tassen bij elkaar en groet iedereen een fijne avond door middel van kussen en knuffels en loop dan weg.

“Ik kan je wel naar huis brengen” roep je opeens. Mijn hart die even stil staat en ik me afvraag of ik droom. Ik kijk vragend om en je staat op. Zonder iets te zeggen lopen we samen naar je auto.  “Dit is mijn auto” zeg je zo trots als een pauw. Wat dat betreft ben je typisch een man die van zijn auto houdt en er blijkbaar hard voor heeft gewerkt als ik je auto zo zie. Een mooie zwarte Massarati.

Terwijl we in de auto zitten onderweg naar mijn huis praten we over koetjes en kalfjes. Ik probeer niet teveel naar je te kijken en kijk meer naar buiten dan naar jou. Ik weet me gewoon geen houding te geven en begin zweethanden te krijgen. Stom. Na ongeveer 20 minuten stop je je auto voor mijn appartement. Ik weet niet zo goed hoe ik afscheid van je moet nemen. Terwijl ik af en toe naar je kijk en af en toe voor me uit staar merk ik een dode maar niet pijnlijke stilte. “Ehm, Wat ga je morgen doen?” – “Geen plannen.” – “12 uur lunch?” Mijn hart maakt een sprongetje of twee en ik antwoord zo cool mogelijk dat het goed is. “Ik haal je rond half 12 op okay?” Ik lach en geef je verrassend genoeg een snelle kus op je wang en loop dan de auto uit.

Morgen dus… lunch, jij en ik. YES!!!

Hij

Vandaag is de dag. Het slaaptekort wordt bevestigd door de wallen onder mijn ogen. Dit huis, wat ooit “thuis” voor ons was, is voor jou nu een gepasseerd station. Ik wil er eigenlijk niet zijn, toekijkend hoe je mijn huis ontdoet van zijn accessoires. De grote inloopkast is nu maar voor een derde gevuld, de vuilniszakken ervoor vertellen de rest van het verhaal. Er steken wat naaldhakken uit de zijkant, maar dat boeit me nu even niet. Terwijl ik de vuilniszakken richting de woonkamer sleep vraag ik me af of ze hiermee emotionele bagage bedoelen. Voor de verandering heb ik een wietjoint gedraaid en steek hem rustig op terwijl ik voor het raam sta. Grappig, toen we samenwoonden zou ik dit nooit gedaan hebben, omdat jij de geur niet kon uitstaan. Maar goed, aangezien je weg wilde, gelden mijn regels weer.

De bel gaat. Eerst verwondert het me, daarna besef ik waarom. Natuurlijk, waarom zou je de deur opendraaien alsof je er nog woont? Je bent nu immers “te gast”. Ik moet even hinderlijk doen en vraag “Wie is daar?”. “Ik ben het” hoor ik vertwijfeld door de intercom. Zo zal het dus vanaf nu gaan dus; we kennen elkaar door en door, maar doen nu als twee vreemdelingen.  Ik hoor de hakjes over de treden slepen  en als de voordeur opengaat, voel ik mijn hart weer gaan. God, je doet het ook wel erom zeg. Zo te zien ben je bij de schoonheidsspecialiste geweest waar ík vroeger altijd voor betaalde. Haren gestijld, nagels netjes, je ruikt naar de welbekende combinatie van bodylotion en parfum en met de outfit die je nu aan hebt, heb je alleen vandaag al genoeg goedkeurende blikken gehad van het mannelijk geslacht.. Alsof je wilt zeggen: “dit is de laatste keer, geniet ervan nu je nog kan, daarna is het leuk geweest”. Groeten zorgt voor ongemakkelijkheid, ik besluit je maar te knuffelen. Zoenen op de mond kan niet meer en drie zoenen is voor vrouwen die veel verder van mij staan. Als ik weer los wil laten, blijf je iets langer nog vast houden.

Ik strompel de woonkamer in en vraag uit beleefdheid of je iets wilt drinken. Je bedankt en gaat op de bank zitten, terwijl je me aan blijft staren. Als ik terugkom uit de keuken met in mijn hand 2 koppen thee, glimlach je naar me. Versuft kijk ik je aan: “Oh ja je hoefde niks he? Gewoonte, sorry”. Als ik aanstalten maak om het weer terug naar de keuken te brengen, breng je me voor het eerst van mijn stuk: “Baby, ik drink het wel”. Pardon? “Baby?!”. Ik zeg maar niks, breng zwijgend je drinken voor je. Daarna ga ik aan mijn bureau zitten terwijl ik wat voetbalnieuws lees. Ik hoor je ongemakkelijk heen en weer schuiven, maar ik neem expres nog een hijs van die joint en blaas het de lucht in. “Kom je even bij me zitten?” klinkt er na wat minuten ongemakkelijke stilte. Als ik me omdraai staat er op mijn voorhoofd “WAAROM?!”, maar gedwee ga ik in de eenzits tegenover je zitten. Je zucht, speelt wat met je haren, terwijl je nadenkt over je woorden. Dan stel je een vraag die me onmiddellijk op tilt laat slaan: “Is dit echt wat we willen?”. “WE? Hoe bedoel je WE?” counter ik terug. Je weet precies hoe ik ben als ik het gevoel heb dat iemand me onrecht aan doet. Helaas werkt dat andersom net zo goed. “Doe niet zo opgefokt!  Er zijn 2 mensen in een relatie en als ze uit elkaar gaan is het heus niet de schuld van 1 iemand maar! Waarom doe je alsof ik alleen de schuldige ben?”. Van verbazing kan ik  alleen mijn hoofd schudden. “Ja wat dan?”, wordt er toegebeten vanaf de bank. “Zeg wat dan?! Je hebt altijd de grootste mond, maar als het om mij gaat hoor ik je nooit!”.  Ik voel dat ik beef van… van wat ja? Is het woede? Is het verdriet? Ik heb geen idee, maar mijn lichaamstaal vertelt je genoeg. Net als ik weet je je evenmin een houding te geven, terwijl de lucht zich vult me ongemakkelijkheid. “Babe, weet je nog de eerste keer dat ik hier kwam? Toen je voor me ging koken?”. “Natuurlijk weet ik dat nog”, mompel ik “je zag er even prachtig uit als vandaag”. Je ogen beginnen te tranen en je kijkt me met een kleine glimlach aan; “Waarom gaan we uit elkaar dan?”. “Omdat jij dat wilt” bijt ik je toe. Ik slik steeds de tranen weg die jij de vrije loop laat gaan. “Maar dat wil ik helemaal niet…”. “Nee?” begin ik cynisch “Ik meen me toch echt te herinneren dat jij tegen mij zei dat je niet zo verder kan. Was jij dat dan niet? Want ik was het niet hoor”. Ah, de vlam is in de pan nu. Je begint te staan en te schelden en je ziet eruit alsof je de kop van mijn romp wilt trekken. “Je kan me wat” mompel ik terwijl ik me zijwaarts draai en een flinke hijs neem. “Weet je, weet je wat?! Stik toch lekker in die trots van je!” is het laatste wat ik hoor voor ik de deur naar de inloopkast hoor dichtslaan. Nu je in de andere kamer bent, kan ik eindelijk mijn tranen de vrije loop laten. Vijf minuten later kom je de woonkamer weer in. Rode, opgezwollen ogen en uitgelopen mascara en je onderlip trilt. Ik zit nog steeds bewegingloos naar buiten te staren, terwijl de as zich al op de vloer aan het verzamelen is. “Babe?”. Ik draai me naar je om en bij het zien van de tranen op mn wangen laat je de tassen vallen. Je komt dichtbij me en terwijl je in mijn ogen kijkt, veeg je de tranen van mijn wangen. “Praat met me, alsjeblieft. Ik wil weten wat je denkt.”. Praten is echter nooit mijn sterkste kant geweest. “Wat moet ik zeggen dan?” fluistert de brok in mijn keel. “Dat ik nog steeds de enige voor je ben. Dat is het enige wat ik wil weten, maar de laatste jaren heb ik die bevestiging niet meer gekregen. Of ik nou naar de gym ging of naar de schoonheidsspecialiste, ik heb zelfs met een pony rondgelopen omdat je dat bij me vond staan. Ik wist niet meer of je nog van me hield of dat je me voor lief nam. Ik hou van je babe, nog steeds”. Je streelt mijn gezicht terwijl je die woorden uitspreekt en blijft in mijn ogen kijken. Ik houd je gezicht vast en besluit niet langer te praten. “Dit is wat ik voel, dit zijn mijn onuitgesproken woorden” gaat door mijn hoofd heen terwijl ik je zoen. Je stopt om adem te halen en geeft me een blik die ik lang niet heb gezien. Ik til je op en je klemt je benen om me heen, terwijl we zoenend richting de slaapkamer gaan.

Twee uur later word ik wakker van mijn telefoon die afgaat. “Eh ouwe! Ga je nog mee de stad in?”. De traagheid waarmee ik tracht te antwoorden, wordt beantwoord met nog  meer vragen “Bel ik je wakker? Welk mokkeltje heb je nou weer naast je liggen? Zou vandaag niet die gekke ex van je langskomen?”. Ik mompel dat ik hem zo terugbel en druk weg voor er weer een salvo aan vragen wordt afgevuurd. Snel tik ik een berichtje dat we om 7 kunnen afspreken in de stad. Ik draai me alvast om, want ik weet dat je wakker bent. “Oh, ik ben in een paar weken je gekke ex geworden?”. “Ja, dat klopt” grijns ik terug terwijl ik je zoen. “de ex die zo gek is dat ze MIJ wilt verlaten. Zelfs die sletterige vrienden van me zouden met me trouwen. Moet je nagaan”. “Sukkel” hoor ik plagerig terwijl onze lippen weer onderweg zijn naar elkaar.

 

 

Advertenties

2 gedachten over “Terras – Hem x Haar – 6

Een leeg vakje zodat jij kan laten weten dat je geweest bent. xoxo Mimi Rose

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s